"Welcome to the Write Village"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                     "แนนจำได้ไหม แนนเป็นคนบอกบอลเอง ว่าแนนชอบมาที่นี่ เพราะทุกครั้งที่นั่งบน Roller Coaster แนนจะทำอะไรก็ได้ อยากร้องตะโกนสุดเสียง อยากกรี๊ด อยากพูดอยาบคาย อยากร้องเพลงเสียงดัง แนนทำได้ แนนมีอิสระ แนนไม่ชอบให้ใครมาสร้างกรอบให้แนน แนนรักที่นี่ ทุกคนที่อยู่ที่นี่มีสิทธิ์ทำอะไรก็ได้ ถ้าเขาต้องการ แล้วแนนก็บอกว่าอยากมากับบอลคนเดียว ถ้าไม่ใช่บอลแล้วแนนไม่อยากร้องให้ใครฟังอีก  แนนลืมหมดแล้วจริงๆเหรอ" 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            อาคารเก่าหลังหนึ่ง ตั้งอยู่ในมุมไม่ลับตาผู้คนนัก ไฟสีส้มสาดใส่พื้นถนนสะท้อนสีชาเข้ม ชายหญิงคู่หนึ่งเดินข้ามถนนและตรงมายังอาคารหลังนั้นอย่างไม่รีบร้อน พวกเขาเดินเข้าไปยังเค้าเตอร์ด้านในอาคาร ชายหนุ่มควักเงินในกระเป๋าเพื่อแลกกับกุญแจห้อง พวงกุญแจดอกใหญ่เกินจำเป็น ติดสติ๊กเกอร์สีเขียวเข้ม  ดูออกว่าเป็นเลข “309” ง่ายดาย เขารับมันไว้และมองไปที่หญิงสาว เธอใส่เสื้อสีดำคว้านลึกเกินจะปกปิดก้อนเนื้อที่แสดงความเป็นหญิงของเธอให้ปลอดภัยจากสายตาของชายฉวยโอกาสได้ กระโปงที่สั้นกว่าบ๊อกเซอร์ที่เขาใส่อยู่ และกระเป๋าที่ใหญ่เกินไปสำหรับผู้หญิงผอมบางอย่างเธอ เขายิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินตามพนักงานไป เขากำกุญแจดอกนั้นไว้แน่น เพราะมันเปรียบดั่งกุญแจที่เอาไว้เปิดประตูแห่งสรวงสวรรค์ แม้มันจะเป็นสวรรค์เพียงข้ามคืนก็ตาม

 

                ประตูห้อง 309 ถูกเปิดออก เขาเดินตรงมานั่งที่ที่นอนนุ่ม มันถูกจัดให้มีระเบียบเหมือนไม่เคยมีใครใช้มันมาตลอดวัน แต่ความจริงคงไม่น่าจะนานเกิน 2 ชั่วโมง

 

                เธอวางกระเป๋าลงที่โต๊ะหน้าห้องน้ำ เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่วางไว้ใกล้กัน

 

                “ขออาบน้ำก่อนนะ” เธอบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

 

                เขาพยักหน้าตอบ เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ  ไม่นานก็ได้ยินเสียงฝักบัวพ่นน้ำกระทบพื้นห้องน้ำและเรือนกายที่เปล่าเปลือยของเธอ

 

                เขาลุกขึ้นมาถอดเสื้อผ้าออก หยิบผ้าขนหนูอีกตัวมาห่มเหมือนเป็นของส่วนตัว หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ นอนพิงบนหมอนและปล่อยควันให้ลอยหายไปกับอากาศเย็นของแอร์ราคาถูก

 

                “เธอชื่ออะไร” เขาตะโกนแทรกเข้าไปในเสียงฟักบัว

 

                “เนย” เธอตอบห้วนสั้น

 

                เขาอัดบุหรี่ต่อ เสียงฟักบัวยังคงมาเป็นระยะ เขามองตามควันที่พ่นออกไป

 

                “แล้วไม่อยากรู้ชื่อผมเหรอ” เขาถามโดยไม่หวังคำตอบ

 

            “ไม่ เสร็จแล้วเราก็คงไม่มีธุระอะไรกัน” เธอปิดฟักบัว และพันผ้าเช็ดตัวเดินออกมา

 

                เขาอัดบุหรี่คำสุดท้าย  แล้วขยี้มันลงบนที่เขี่ยบุหรี่ เขามองเรือนร่างที่ปรากฏตรงหน้า มองด้วยสายตาหยาบโลน เขากลืนน้ำลายโดยไม่ต้องหลบตาเธอ เขาไม่จำเป็นต้องให้เกียรติผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ เหมือนที่เขาให้เกียรติผู้หญิงคนอื่นๆ

 

                ใช่ โสเภณีไม่เคยถูกให้เกียรติอยู่แล้ว ไม่ว่าจะกรณีใดๆ

 

            เธอเดินเข้ามานั่งบนที่นอน ห้อยขาลงไปที่ขอบเตียง หยิบบุหรี่ขึ้นมาใส่ปาก

 

            “สูบบุหรี่ก่อนได้ไหม” เธอพูดไม่ชัดเพราะบุหรี่ที่คาบอยู่

 

                “ได้” เขาตอบโดยไม่มองหน้าเธอ

 

                เธอจุดไฟแช็ก แล้วสูบบุหรี่เข้าไปอึกใหญ่ พ่นมันและมองตามเนิ่นนาน

 

            “คุณทำงานอะไร” เธอถามฆ่าเวลา

 

                “ผมเป็นนักศึกษา” เขาตอบตามจริง

 

                “อืม” เธอมองหน้าเขาอย่างละเอียด

 

                “หน้าคุณก็ไม่ขี้เหล่อะไร ทำไม่ไม่หาแฟนสักคน แล้วก็มี Sex กันล่ะ สาวมหาลัยสวยๆ ทั้งนั้น” เธอยังสูบมันอย่างเชื่องช้าเช่นเดิม

 

                “ผมมีเหตุผลส่วนตัว” เขาตอบคล้ายไม่พอใจ

 

                เธอไม่ต่อคำ ขยี้บุหรี่ลงที่เขี่ย และเดินไปหยิบกระเป๋าและล้วงลงไปหยิบของข้างในออกมา

 

                มันเป็นตุ๊กตาหมีตัวเท่าลูกฟุตบอล แต่ผอมกว่า สีน้ำตาลเข้ม ประเมินจากสายตาแล้วมันคงมีอายุไม่ต่ำกว่า 5 ปี เพราะลูกตามันหายไปข้างหนึ่ง และขาที่โดนซ่อมซะจนมันเหมือนก้อนเนื้องอกมากกว่า

 

                “คุณเอามันมาทำไม” เขาถามเพราะยังไม่อยากมี Sex กับตุ๊กตาหมีตอนนี้

 

                “ฉันมีเหตุผลส่วนตัว” สีหน้าเธอเรียบเฉยเช่นเคย

 

                “โอเค ผมรู้ ทุกคนมีเหตุผลของตัวเองอยู่แล้ว แต่ คุณจะทำอะไรกับมันต่อ”

 

            “ไม่ทำอะไร แค่ปล่อยให้สวยนั่งอยู่ข้างๆฉันก็พอ” เธอวางมันไว้ที่ข้างหมอนอย่างบรรจง

 

            เขามองดูหน้าของตุ๊กตาตัวนั้น มันยังคงยิ้มทั้งๆที่มีตาข้างเดียว

 

                “คุณพอจะบอกเหตุผลที่ผมต้องมี Sex กับคุณ แล้วมีหมีน้อยขาด้วนนั่งให้กำลังใจอยู่ข้างๆได้ไหม”

 

            “คุณพร้อมจะฟังไหมล่ะ” เธอนั่งลงตรงหน้าเขา มองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาเลื่อนลอย

 

                “ถ้าไม่นานเกินไปนะ” เขามองไปที่เนินอกของเธอที่มันเบียดผ้าเช็ดตัวผืนเล็กให้พร้อมที่จะหลุดได้ทุกเมื่อ หากมีสิ่งใดมาเกี่ยวมันออก

 

                “หมีตัวนี้ชื่อสวย จริงๆแล้วมันไม่มีชื่อหรอก ฉันเพิ่งตั้งให้มันตอนที่ฉันเอามันมานอนด้วย ตอนที่ยังอยู่ที่บ้านน้าฉัน” เธอพักหายใจ และเหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูดอยู่

 

                “พ่อแม่ฉันหย่ากันตั้งแต่ฉันยังเด็ก น้ารับฉันมาเลี้ยงเพราะน้าไม่มีลูก ตอนแรกฉันก็เศร้านะ แต่น้าใจดีมาก ซื้อของเล่นให้ฉันบ่อยๆ สวยนี่น้าก็ซื้อให้ ฉันรักน้าฉันมาก เลยทำตัวดีมาตลอด ”

 

                “แล้วตอนฉันอายุ 15 ในคืนปกติที่ฉันนอนอยู่ในห้องคนเดียว ประตูห้องก็ถูกเปิดออก แสงด้านนอกสาดใส่หลังคนที่เปิดมัน ฉันเห็นแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นน้าของฉัน  ฉันถามน้าว่ามาทำไม น้าก็ไม่ตอบ น้าเดินเข้ามาที่ฉันอย่างช้าๆ ฉันชันตัวขึ้นและถอยหลังไปจนติดหัวเตียง  น้าเดินเข้าใกล้ฉันเรื่อยๆ แล้วเขาก็กระชากตัวฉันและกดลงบนที่นอน ฉันพยายามขัดขืน แต่ก็ไม่ไหว ฉันขอร้องน้าตลอดว่าอย่าทำอะไรฉันเลย แต่น้าเหมือนไม่ได้ยิน มือคู่นั้นเป็นมือคู่เดียวกับที่อุ้มฉันเข้านอนเมื่อฉันนอนหลับหน้าทีวี แต่ตอนนี้มันกลับกดฉันไว้เพื่อไม่ให้ฉันลุกออกจากเตียงเพื่อเสพกาม ฉันพยายามสบตาน้า แต่ในนั้นมีเพียงแววตาของสัตว์ป่าที่ต้องการเพียงเสพสมกับสัตว์เพศเมียเท่านั้น ฉันร้องไห้จนแทบขาดใจ แต่มันไม่เป็นผลอันใดเลย”

 

                เธอเล่าด้วยน้ำเสียงและแววตานิ่งเฉย เขาเงียบไปเหมือนไม่เชื่อหูตัวเอง เขากำลังทำอะไรอยู่ คืนนี้เขาต้องการมี Sex กับใครสักคนไม่ใช่หรือ ทำไมถึงต้องมาฟังโสเภณีที่ไหนก็ไม่รู้เล่าเรื่องเศร้าให้ฟังด้วย

 

                “แล้วมันเกี่ยวกับตุ๊กตาหมีตรงไหน” เขาถามเพื่อเร่งให้เธอรีบเล่าให้จบ

 

                “จากนั้น น้าก็มาหาฉันบ่อยๆ ทุกครั้งฉันก็ร้องไห้เหมือนเดิม ขอร้องน้าเหมือนเดิม แต่ไม่เคยเป็นผล ฉันจนปัญญาต่อสิ่งที่เป็นอยู่ จนวันนึง ฉันพาสวยมาเล่นบนเตียง น้าก็มาหาฉัน ทำกับฉันเหมือนเดิม  ฉันกำลังจะร้องไห้ แต่ฉันหันไปเห็นสวยก่อน สวยยังคงยิ้ม สวยไม่กลัวน้า สวยยิ้มให้ฉัน เหมือนสวยจะบอกว่าไม่ต้องกลัว เดี๋ยวมันก็ผ่านไป เสร็จแล้วเราก็มาเล่นกันต่อ ฉันจึงไม่ร้องไห้อีก เพราะเดี๋ยวมันก็ผ่านไป แล้วสวยก็จะเล่นกับฉันอีกเหมือนเดิม ”

 

                เธอยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง เขามองเข้าไปในแววตาของเธอ ในนั้นไม่แสดงออกถึงความเศร้า ความรัก ความกลัว หรือแม้แต่ความมีชีวิต

 

                “คุณหนีออกมา แล้วก็มาเป็นโสเภณี”

 

            “ใช่ ฉันหนีออกมา พร้อมกับสวย เราสบายดี ฉันหาเงินได้เอง โดยที่สวยอยู่กับฉันตลอด” เธอยังคงน้ำเสียงเดิม

 

                เขาเงียบไปเหมือนครุ่นคิดอะไรอย่างหนักหน่วง เนิ่นนาน

 

                “แล้วผมต้องทำไงต่อ”

 

            “แล้วแต่คุณ คืนนี้ฉันเป็นของคุณแล้วนี่”

 

            เขามองหน้าเธออย่างละเมียด จ้องเข้าไปในดวงตาคู่นั้น มันยังคงเหมือนเดิม ไม่แสดงอาการอะไรทั้งสิ้น

 

            นี่อาจจะเป็นเรื่องแต่งของโสเภณีคนหนึ่ง ที่เล่าให้ฟังเพื่อโก่งค่าตัว หรือเรียกร้องความเห็นใจ เพื่อหลีกการมี Sex และกลับบ้านไปโดยไม่ถูกกระทำ

 

                หรืออาจจะเป็นเรื่องจริงแสนเศร้า ที่ใครๆก็ไม่มีทางได้ยินมัน หากไม่เคยซื้อประเวณีและบังเอิญซื้อเธอซึ่งเป็นสินค้าชิ้นนั้น

 

                เขาไม่รู้จริงๆ

 

                แล้วเขาก็ลุกขึ้นไปหยิบเสื้อและกางเกง

 

                เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง คิดถึงวันพรุ่งนี้ เธอยังคงต้องเล่าเรื่องนี้อีกกี่รอบ และเรื่องเดิมๆจะเกิดขึ้นกับเธออีกกี่รอบ ก็ไม่อาจคาดเดาได้

 

                เขาเดินเข้ามาใกล้เธอ หน้าใกล้แทบจะชิดกัน เขามองตาเธอ เธอมองตาเขา เขาโน้มคอมากระซิบแผ่วเบาที่หูข้างซ้ายของเธอ

 

                กระซิบอย่างแผ่วเบา

               

                “ผมใช้กุญแจมือได้ไหม ?”

 

            ใช่ โสเภณีไม่เคยถูกให้เกียรติอยู่แล้ว ไม่ว่าจะกรณีใดๆ!!!

 

 

 

 

*เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับ เหตุการณ์ สถานที่จริงแต่อย่างใด

และเป็นเพียงเรื่องสมมุติเท่านั้น

 

 

 

 

            คำใครคนหนึ่ง

 

                อกหักดีกว่ารักไม่เป็น

 

                แต่เมื่อผมถามไอ้เกลอเพื่อน ที่ยก Red Liter กระดกติดต่อค่อนขวด เพื่อล้างแผลที่วัยรุ่นเรียกมันว่าอาการอกหัก เพื่อนส่ายหน้า เสียงผสมลมหายใจเหล้าของมันบอกผมว่า ไอ้สัด กูยอมรักไม่เป็นดีกว่า

 

                ผมคิดทบทวนต่อขณะลูบหลังให้ไอ้สิงห์เหล้าเพียว ถ้าความรักมันทำให้ไอ้เกลอต้องมานั่งยกเหล้าเพียวล้างแผล แต่คนที่สร้างแผลให้มัน อาจจะนั่งดู แก๊ง 3 ช่า หัวเราะร่า เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วสิ่งที่คนเราต้องทำเกี่ยวกับความรักล่ะ ต้องทำยังไง เพราะบางที การกระดกเหล้าทั้งชีวิต อาจจะล้างแผลให้ไอ้เกลอเพื่อนผมไม่ได้แม้แต่น้อย

 

                และนี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่ผมเห็นเกลอเพื่อนอยู่ในช่วงเวลาของการอกหัก ไอ้เกลอคนอื่นก็เช่นกัน ส่วนใหญ่เริ่มจากการตัดพ้อ โทษตัวเอง การรู้สึกไร้ค่า การหาทางออก และจุดจบของมัน ไม่เคยพ้นเบียร์หลายลัง กับเหล้าหลายขวด

 

                 ผมรับรู้จากเพลงรักและหนังแนวโรแมนติกหลายเรื่อง ซึ่งสร้างภาพความรักที่เหย้ายวน น่าหลงใหล ประหนึ่งใครไม่ได้สัมผัสครอบครองความมีรัก แล้วอาจจะใช้ชีวิตได้ไม่คุ้มกับที่เกิดมาครั้งหนึ่ง

 

                ผมเชื่อเพลงและหนังเหล่านั้นอยู่ไม่น้อย แต่ในความเป็นจริง ความรักประกอบด้วย 2 ปัจจัย

               

                1.ผู้ให้รัก

 

                2.ผู้ถูกรัก

 

                ใครๆคงอยากเป็นผู้ถูกรักทั้งนั้น ไม่เว้นแม้แต่ Body Slam

 

                เพราะการถูกรักเป็นเรื่องที่ดี ทำให้เรารู้สึกดี เราเป็นฝ่ายได้รับ ไม่ว่าจะเป็นดอกกุหลาบช่อโต หรือข้อความในมือถือ ผู้ได้รับก็ยังเป็นผู้ได้รับอยู่ดี

 

                ผิดกับฝั่งผู้ให้รัก

 

                แต่หากว่าให้ไปแล้ว เขารู้สึกดี เขารับความรู้สึกดีๆของเราโดยใช้มืออันนุ่มนวลโอบอุ้มเอาไว้  เราก็ยินดีที่จะให้เขาตลอดไป เพราะนั่นคือการให้และได้รับ ในสัดส่วนที่น่าพอใจ

 

                แต่การให้ฝ่ายเดียวล่ะ

 

                เท่าที่ผมรู้และเคยได้รับรู้มาพอสมควร

 

                มันแย่ยิ่งกว่าดื่ม 40 น้ำไม่ตาม ร้อยเท่า!!!

 

            …………………………………

               

                ผมจึงพยายามมองความรักในมุมที่ผมรับมันได้

 

                ผมจะให้สำหรับคนที่ผมควรให้

 

                ผมจะรักสำหรับคนที่ผมควรรัก

 

            เพราะหากรักคือการให้

 

                การได้รับก็จะยิ่งทำให้รักนั้น เติมเต็มสมบูรณ์ไม่ใช่หรือ?

…………………………………

 

                เช้ามาขณะนั่งเล่น Winning กับไอ้เกลอเหล้าเพียวอยู่ เกมส์กำลังเป็นไปอย่างสูสี ผมได้ยินเสียงดังออกมาจากปากไอ้เกลอเบาๆ ถ้าฟังไม่ผิด มันกำลังร้องเพลงของ Body Slam

 

 

 

 

 

 

                   สวัสดีครับเพื่อนๆ  คือว่าผมมีโครงการฝึกฝนฝีมือการเขียนของตนเองอย่าจริงจัง โดยได้รับแรงบัลดาลใจจากทรงศีล ทิวสมบุญ คือผมเพิ่งได้อ่านบทสัมภาษณ์เขาจากนิตยาสาร freeform ในบทสัมภาษณ์นั้น ผมเห็นบางสิ่งที่เคยเห็นในหลายๆคนที่ประสบความสำเร็จ คือการทำและทำอย่างต่อเนื่อง ในส่วนของทรงศีลเขาก็วาดและวาดอย่างต่อเนื่อง ซึ่งถ้าผมต้องการจะเป็นให้ได้อย่างนั้น ผมก็คงต้องเขียนและเขียนต่อเนื่องเช่นกัน  ผมจึงมีโครงการที่ว่า ผมจะพิมพ์ตัวหนังสือแนวซิทคอมขึ้นมา 1 เรื่องยาว โดยพยายามเขียนเพื่อโพสต์ในสเปสนี้ทุกๆ 2 สัปดาห์ เรื่องสั้น อีกไม่ต่ำกว่า 1 เรื่องต่อเดือน และเรื่องสัพเพเหระอีกอย่างน้อย 1 ตอนต่อเดือน สรุปคือผมต้องเขียนหนังสือเดือนละอย่างน้อย 2 เรื่องกับ 2 ตอน  ซึ่งเป็นการกระทำที่สวนทางกับนิสัย(เสีย)ของผมอย่างหนักหน่วง คือผมเป็นคนขี้เกียจมาก ถ้าไม่ถึงเวลาจวนตัวก็มักจะชิวอยู่เรื่อย แต่หากผมมีเกณฑ์ให้ตัวเองแล้ว ผมหวังว่ามันน่าจะทำให้มีไฟทำงานมากขึ้นกว่าเดิม (รวมทั้งงานในวิชาเรียนด้วย)โดยโครงการจะเริ่มในเดือนตุลาคมนี้ ก็เลยอยากให้เพื่อนๆร่วมเป็นสักขีพยาน ว่าผมจะต้องเขียนหนังสือตามที่ผมได้ตั้งใจเอาไว้ และผมอยากให้ช่วยกันติดตามอ่านกันด้วย เพราะถ้างานศิลปะไม่ถูกจัดแสดง มันก็ไม่ต่างอะไรกับสุราเลิศรส ที่ไม่เคยถูกเปิดขึ้นมาลิ้มลองรสเลิศของมัน [Ha-Ha]

 

 

 

 

 

 

 

 

แต่ถ้าใครไม่ถนัดก็อ่านเป็นกลอนละกัน 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                

 

 

 

                  ความ(น่าจะ)รู้ที่สั่งสมมาตลอด 21 ปี บอกผมว่า

 

 - วง Story of the years เป็นเกย์

 - โปรแกรมคอมพิวเตอร์มีไว้ให้เราทำงานเร็วขึ้น ไม่ได้หมายความว่าใช้แล้วงานจะดีขึ้น

 - เกมส์ winning ไม่ใช่เกมส์ประลองฝีมือ แต่เป็นเกมส์ประลองฝีปาก

 - ไอ้ตั้ม ออกแบบ กลัวแมว

 - ไอ้ปั้นเมาอ้วกแตกเป็นเหมือนกัน

 - เด็ก maxican ต้องโกนหัวทุกคน

 - เมาอ้วกแตกเกือบตาย ดีกว่าเมาเกือบตายแล้วไม่อ้วก

 - เงินไม่อาจซื้อความตายและรอยยิ้มของทารกได้

 - เวลาที่บ้านนอกช้ากว่าในเมือง 2 เท่า

 - เพลงแนวอินดี้ไม่มีในโลก

 - เพลงเพื่อชีวิตก็ด้วย

 - การ์ตูนเรื่อง รุกกี้ ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยอ่านมา

 - บุหรี่ กับสุรา 40 เป็นสินค้าที่ไม่ต้องมีการโฆษณา แต่ยอดขายเพิ่มขึ้นตลอด

 - เกม Dokapon เป็นเกมทำลายมิตรภาพอย่างแท้จริง

 - รถเมล์สาย 1 เร็วที่สุดในโลก

 - การไปกินกาแฟที่ร้านกาแฟ ไม่จำเป็นว่าเราหิวกาแฟเสมอไป

 - เบียร์ก็ด้วย

 - ค่าของคนไม่ได้อยู่ที่ผลของงาน

 - เมืองกรุงเทพไม่น่าอยู่

   (ยังมีต่อ)         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ผมพบอาชีพที่น่าเบื่อและน่าเห็นใจที่สุดในชีวิตผมแล้ว อาชีพยาม อาชีพที่เหมือนจะสบาย ไม่ต้องใช้สมอง ไม่ต้องใช้แรง แค่นั่ง นั่ง และนั่ง เฝ้ารอเพียงเมื่อไร เช้าวันใหม่จะพ้นขอบฟ้าขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อไปนอนพัก และกลับมานั่งรอ เช้าวันใหม่อีกครั้งและอีกครั้ง 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

             อากาศตอนตี 4 หนาวพอสมควร ผมกำลังเดินไปรอรถเมล์ที่ถนนใหญ่ สองข้างทางมืดครึ้มไปด้วยต้นไม้ใหญ่น้อย ที่น่าจะยังคงหลับใหลกันอยู่ ผมมีธุระต้องทำ ผมต้องไปสมัครเรียนมัธยมในตัวเมือง 
              เมื่อมาถึงถนนใหญ่ ร้านชำปรพจำป้ายรถเมล์กำลังเปิดร้าน เสียงหนึ่งทักทายผมขณะเลื่อนประตูเหล็กขึ้น
             "อ้าว ชาย ไปไหนแต่เช้าล่ะ เข้าเมืองเหรอะ" เสียงลุงอ๊อดนั่นเอง เจ้าของร้านชำเพื่อนพ่อผมเอง

             "ครับลุง วันนี้ผมจะไปสมัครเรียน น่ะครับ" ผมตอบตามความจริง

             "เหรอ อืม ดีๆ" ลุงอ๊อดทำท่าจะเดินไปยกโต๊ะไม้มาวางของ แต่ก็ชะงักนึดนึง

             "เดี๋ยวๆ ชายรอลุงแป๊บนึงเด้อ" แล้วลุงอ๊อดก็เดินเข้าไปในตัวบ้าน สักพักก็เดินออกมาพร้อมแบงค์ 100 ในมือ

             "ชาย ลุงฝากซื้อของหน่อยเด้อ เอาไอ้นั่นน่ะ หนังสืออย่างว่าน่ะ อะไรก็ได้ พวกนวลนางก็ได้ นี่ตังค์ ที่เหลือเองก็เก็บไว้เลย"

              ลุงอ๊อดยื่นเงินในมือออกมา ผมรับไว้
             "แล้วผมจะไปซื้อที่ไหนล่ะ"

             "ที่ไหนก็มีหรอก ตามร้านหนังสือไง แต่อย่าบอกคนแถวนี้เด้อ ลุงอายเขา"

              ผมผยักหน้ารับ ก่อนไปนั่งรอรถที่แคร่ ใต้ต้นหูกวางต้นใหญ่ 
              เวลาบนนาฬิกาที่แขวนอยู่ในร้านค้าบอกผมว่าเป็นเวลา สิบโมงกว่าแล้ว ภารกิจในการสมัครเรียนเรียบร้อยแล้ว แต่ภารกิจของลุงอ๊อดยังไม่คืบหน้าเลย ผมเดินหาตามร้านหนังสือแถวหน้าโรงเรียนก็ไม่เห็นมีหนังสืออย่างที่ลุงบอก ผมจึงตัดสินใจนั่งรถเมล์ไปในเมืองดู แต่ก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีร้านไหนที่ดูแล้วขายหนังสือแนวนั้นอยู่เลย ไม่กล้าถามคนขายด้วย กลัวเขาด่าว่าเป็นเด็กเป็นเล็ก มาหาหนังสือหยั่งงี้อ่านได้ไง
              ผมคงต้องโทษตัวเอง ที่ไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดี ที่รับปากลุงอ๊อดมาง่ายๆ คราวหน้าหากมีอีก ผมคงไม่เอาอีกแล้ว
              นาฬิกาบอกเวลา บ่าย 3 ครึ่ง ผมเริ่มท้อใจแล้ว แต่พอดีเดินไปเจอแผงหนังสืออยู่แผงนึง จากการสังเกตแล้วไม่ค่อยมีคนด้วย ผมจึงตัดสินใจ จะลองถามร้านนี้ดู ถ้ายังไม่มีอีก ผมคงต้องคืนเงินให้ลุงอ๊อดไป ผมตรงเข้าไปที่แผงหนังสือทันที ทำท่างมองหาหนังสือแล้วก็ถามคนขายแบบไม่สบตาเขาว่า

             "ลุง มีหนังสืออย่างว่าขายไหม พวกนวลนางก็ได้"

              ลุงเจ้าของแผงละสายตาจากหนังสือพระที่กำลังกางอ่านอยู่แล้วมองมาที่ผม

             "ไม่มีหรอกหนูเอ๊ย หนังสืออยั่งงั้นน่ะ ยิ่งนวลนางน่ะ เขาเลิกผลิตไปตั้งนานแล้ว"
               ผมแหงนหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของร้าน คิดถึงลุงอ๊อด หนังสือเขาเลิกผลิตแล้วดันให้เรามาซื้อซะได้ โถ่ อายเขาตายเลย เหมือนลุงเจ้าของแผงสังเกตเห็น เขาลุกไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่งมาจากส่วนลึกๆ ของแผง แล้วหยื่นให้ผมดู

             "เอ้า ลองเล่มนี้ดู น่าจะใช้ได้เหมือนกัน "

               ผมหยิบหนังสือเล่มนั้นมากางดู ค่อยพลิกไปทีละหน้า มันก็น่าจะใช้ได้เหมือนกัน เพราะดูๆแล้วก็น่าจะมีเหมือนกับหนังสือที่ลุงอ๊อดอยากได้

             "เท่าไรครับลุง" ผมล้วงกระเป๋าตังค์เตรียมจ่าย

             "18 บาทหนู"

              ผมหยื่นเงินให้เจ้าของแผง เขารับและทอนให้อย่างคล่องแคล่ว ในใจสงสัยว่า ทำไมมันถูกจัง แต่ก็ดีแล้ว ที่เหลือเราจะได้เก็บไว้
              ผมลงรถเมล์ที่หน้าร้านลุงอ๊อด เดินตรงเข้าไปในร้าน ลุงอ๊อดเห็นพอดี เดินตรงเข้ามาถาม

             "เป็นไง ได้ของมาหรือเปล่า " ลุงอ็อดถาม พร้อมตาตรวจสอบมาที่ตัวชาย

             "ได้ซิครับลุง" ผมหยื่นถุงใส่หนังสือเล่มนั้น ให้กับลุง ลุงอ๊อด รีบยกขึ้นมาเปิดอ่าน พลิกไป พลิกมาอยู่หลายที  แล้วบอก

             "ดีมากๆ เล่มนี้ดีจริงๆ มีภาพใหญ่ ให้ดูด้วย ขอบคุณมากๆ ถ้าชายไปในเมืองเมื่อไร อย่าลืมบอกลุงล่ะ เผื่อจะฝากไปอีกสักรอบ"

              ผมยิ้มรับ แต่ก็นึกขึ้นได้ ผมหันไปถามลุงอ๊อดที่กำลังนั่งดูหนังสืออยู่

             "ลุงๆ แล้วหนังสือเล่มนั้นมันชื่ออะไรล่ะ คราวหน้าจะได้ซื้อถูก"

              "สยามบันเทิงรายสัปดาห์" ลุงอ๊อดตะโกนบอก ผมพยักหน้ารับ ขณะที่ลุงอ๊อดกำลังจะเดินไปหลังร้าน ถ้าลุงอ๊อดเดินไปแล้วเลี้ยวขวา เขาจะเจอห้องน้ำ

 

 

 

 

 

 

*ผมแปลกใจกับหนังสือประเภทนี้ตามแผงหนังสือมาก

ว่าทำไมถึงขายดีจัง หรือมีคนนำไปใช้อย่างลุงอ๊อด

ใครมีความเห็นก็ช่วย comment ด้วยนะครับ

 

 

 

          

                    "จริงๆแล้วกูก็ไม่อยากเต้นหรอก"

              

      เบียร์เป็นสิ่งที่แปลก

 

        เวลาไม่มีโครตอยากดื่ม เวลาดื่มไปสักพักโครตอยากเลิกดื่ม

 

          ไม่มีใครชอบรสชาติเบียร์ แต่ทุกคนรักในบรรยากาศของการดื่มเบียร์

 

           คนไม่เมาจะบอกว่ากูไม่เมา คนเมาก็จะบอกว่ากูไม่เมา

 

        ตอนไม่เมาจำใครไม่ค่อยได้ พอเมาแล้วเคยเดินสวนกันเมื่อ7ปีที่แล้วแม่งก็จำกันได้

 

ตอนไม่เมาร้องเพลงเสียงยังกะแมวออกลูก พอเมาแล้วรู้สึกว่ากูนี่แหละ ป็อด โมเดินด็อก

 

ไม่ว่าเพลงนั้นจะเป็นเพลงที่คุณไม่ชอบแค่ไหน  แต่ถ้าเมาแล้ว อ่ะ มันก็เข้าท่าดีนี่

 

สาวๆที่เข้าร้านก็จะเริ่มน่ารักขึ้นตามลำดับแอลกอฮอลล์

 

แล้วความหม้อก็จะระอุขึ้นมาตามลำดับความน่ารักของสาวๆ

 

อะไรประมาณเนี๊ยะ

 

แต่ที่อยากจะบอกคือ

 

ถ้าเพื่อนคนไหนกลับโคราชมาตอนนี้

 

เลี้ยงเบียร์ผมฟรีด้วยนะ

 

(เจ๊งแล้วตอนนี้ เมาบ่อยไปหน่อย)